Ook dertigers zingen nog mee met Kinderen voor Kinderen.

Kinderen voor Kinderen bestaat dertig jaar. Dat wordt gevierd, met feesten en een jubileumuitzending.

Door: Monica de Ruiter.

Chantal-Cécile Manschot-Putman (35) is er een, een dertiger die nog altijd enthousiast meezingt met Kinderen voor Kinderen. „Wa wa wa waanzinnig gedroom.” Tijdens haar huwelijksfeest, dit jaar, draaide ze nog enkele nummers. Ze noemt zichzelf een fanatieke fan, maar haakte af na de eerste vijf albums. „Het koor werd minder hecht en, hoe zal ik het zeggen, er zaten opeens kinderen in uit andere milieus.”
Tot op de dag van vandaag vindt ze het jammer dat ze nooit heeft kunnen meedoen aan Kinderen voor Kinderen. „Ik was zes jaar en jaloers. Dat koor leek zo gezellig. En al die Oilily kleren, prachtig. Maar ik woonde meer dan dertig kilometer van Hilversum, dus kon het niet.”
Vorig jaar verhuisde Manschot-Putman naar Singapore. Voor vertrek kocht ze nog snel de eerste vijf cd’s – ’Ik wil de nummers aan mijn zoontje kunnen laten horen’. „Een smoesje natuurlijk om ook op mijn leeftijd nog naar de nummers te mogen luisteren”, lacht ze.

Kinderen voor Kinderen in 1983. Volgens Desiree Derrez, sinds 2002 projectleider bij het koor, zouden veel huidige dertigers inderdaad graag zien dat Kinderen voor Kinderen weer zoals vroeger wordt. „Ze vinden het te gelikt. Toch kun je het niet vergelijken. Kinderen van nu zien veel meer. Ze weten wat er mogelijk is door alle communicatiemiddelen.”
Uit de in totaal zeshonderd aanmeldingen worden ongeveer tien kinderen geselecteerd. „We letten op zang maar ze moeten ook gevoel voor ritme hebben.” Kinderen van dansacademie Maria Marthas doen ook mee. „En we hebben nu kinderen uit alle lagen van de bevolking, in alle kleuren en uit het hele land.”

Volgens Derrez krijgen de goede doelen waar de kinderen vroeger voor zongen nu vorm in de uitzending of in de liedjes zelf. „Zo hebben we vorig jaar Warchild benaderd voor de uitzending en willen we het komende jaar workshops geven aan kinderen in asielzoekerscentra.” Wat constant is gebleven, is de hechte band tussen de kinderen. „De oudere kinderen zorgen voor de jongere en er ontstaan vriendschappen ontstaan. De zang- en danscoaches stimuleren dit. Iedereen is gelijk, of je nou wel of geen solo hebt.”
Na dertig jaar zijn thema’s als verliefdheid, eenzaamheid en pesten nog altijd actueel. Daar komen ook liedjes bij met meer eigentijdse onderwerpen, zoals kinderen met twee vaders, computers, dj’s en ADHD. En hoewel de concurrentie op het gebied van kinderkoren en -pop toeneemt, zegt Derrez resoluut dat ze daar bij Kinderen voor Kinderen niet mee bezig zijn. „We willen met onze liedjes onze eigen koers blijven varen.” Overigens wordt de begintune – ’Kinderen voor Kinderen’ – niet langer gezongen, maar gerapt.

Nadege (11) uit Amsterdam zingt al vier jaar in het koor. Welk liedje Nadege gaat doen ’is nog geheim’. Ze deed auditie via de dansacademie. „In het eerste jaar vond ik alles leuk”, zegt ze enthousiast. Ze zong het solonummer ’Soms denk ik dat ik alles kan’. „Dat liedje paste goed bij me want ik ben brutaal, maar niet op een verkeerde manier.”
Dit jaar stapten haar vriendinnen uit het koor en had ze geen zin meer. Toch bleef ze. „Iedereen was erg lief voor elkaar. Ook als iemand geen solo heeft troosten we elkaar.”
Soms krijgt ze ook reacties op haar Hyvespagina. „Dan zeggen ze: ’Wat zing jij goed’, en dan denk ik ’dank je, maar ik ken je niet’.”
„Het koor heeft een duidelijk eigen stijl. Het is allemaal heel schattig en lief. Op MTV zie je geen nummer zonder scheldwoorden.” Zelf ziet Nadege het liever minder agressief. „Alles wordt steeds harder. Ik vraag me af of het koor daaraan wil meedoen. Als ze dat niet doen, dan denk ik niet dat ze nog blijven bestaan.”

Levi van Kempen (21) zat in 2000 in het koor. De vier jaar daarvoor ging hij al mee met zijn zus Iris. „Ik kende al mensen en wilde stiekem ook meezingen.”
Volgens Van Kempen wordt er goed gekeken of liedjes bij iemand passen. „Er was een rocknummer dat ik graag wilde zingen, maar mijn solo ’De weg naar school’ paste beter bij me.

” Er is volgens hem weinig competitie in het koor. „Ik was wel blij met mijn solo, maar was er niet speciaal mee bezig hoe het voelt als je die niet kreeg. Dat heb je allemaal niet in de hand. Je mag blij zijn dat je erbij zit.” De sfeer tussen de jongens was goed.

Meedoen aan het koor heeft Van Kempen geholpen zijn weg te vinden. Tegenwoordig speelt hij in de soap Onderweg Naar Morgen. „Ik ben acteur geworden, maar zingen blijft altijd in mijn bloed.”

Mandy Huydts (40) zong mee in 1981 en 1982. Het koor was nog voor het goede doel en in de begintune werd ’een kind onder de evenaar, later vaak een bedelaar’. Bij haar auditie werd ze in eerste instantie afgewezen. Ze liet zich hierdoor echter niet ontmoedigen en belde zelf de producer op. Die besloot haar alsnog aan te nemen.
Het koor repeteerde toen nog op woensdag- en zaterdagmiddag. „Het was altijd erg gezellig. We renden door de gangen van de studio van het oude Vara-gebouw. Ik heb er vriendinnen gemaakt, zoals Marjon Keller en Karin en Laura Vlasblom.” Samen met hen vormde ze enkele jaren later meidengroep Frizzle Sizzle, die in 1986 voor Nederland deelnam aan het Eurovisiesongfestival.

De leiding was, volgens Huydts, destijds niet altijd even aardig. „Ze hadden hun lievelingetjes, het ene kind deed het beter op beeld dan het andere. Kinderen werden tegen elkaar uitgespeeld. Dat vind ik achteraf wel erg.” Zelf had ze het geluk dat ze twee keer een solo kreeg, de nummers ’Bijna Brugklas’ en ’Ik ben verliefd’. „Toen ik geselecteerd werd was een ander meisje zo verdrietig dat ik me wel schuldig voelde.”

Huydts ziet duidelijk dat het koor is veranderd. „In het begin traden we op met een echt orkest. Ik voel me echt ouder als ik er nu naar kijk. Ik heb er wel wat aan gehad. Bij het koor is mijn zangloopbaan van start gegaan.”
Ze zingt nu als achtergrondzangeres bij Rene Froger en doet veel stemmenwerk. „Muzikaal word je goed gevormd. En je leert al jong incasseren. Ik kwam ook wel eens huilend thuis. De volwassenen dachten erg commercieel. Ik hoop wel dat ze dat nu anders doen.”