|
|
|
Uit "Het Gooise Leven" 16 mei 2007 Bron: www.hetgooiseleven.nl
'Er moet een wonder gebeuren wil ik weggaan uit Hilversum' |
| Ze was idolaat van ABBA en natúúrlijk was zij Agnetha als zij- als ieder meisje - met een haarborstel in haar hand er vrolijk op los playbackte op hits als Dancing Queen en Mamma Mia. Mandy Huydts, beeldschone zangeres die met Frizzle Sizzle ooit Nederland vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival. Vooruit, dan zeg ik het nog één keer… op blote voeten. Maar die tijd ligt ver achter dit toptalent, dat zich als vaste achtergrondzangeres van René Froger al vijftien jaar een Frogette mag noemen. Ze staat aan de vooravond van een megadrukke tijd, met de uitverkochte Toppers-concerten voor de deur. Maar toch vond deze loeisympathieke Hilversumse in haar gezellige huis tijd voor een gesprek met HetGooiseLeven. |
|
Mandy is net klaar met de theatertournee van Froger, die met Nederlandstalige liedjes menig theaterzaal heeft laten genieten van muziek van Hollandse bodem. Dan zijn er nog de talloze besloten optredens met René Froger en is ze druk bezig met de voorbereidingen van een nieuw project dat de bevriende Jan Willem Schermerhorn heeft opgezet: teambuilding voor bedrijven. Die kunnen, in studio Bulletsound, een eigen cd opnemen waarbij Mandy als zangcoach gaat optreden. En intussen staan ook de Toppers al weer te trappelen… foto: Aldo Allessie Fotografie
,,Ik ben er geboren, dat op de eerste plaats. We hebben wel even in Soest gewoond, in een straat met alleen maar muzikanten, maar op een gegeven moment zijn mijn ouders toch weer naar Hilversum verhuist. Ik ben er nooit meer weggegaan. Ik ben van nature best wel honkvast. Joh, ik heb mijn partners vanuit het hele land naar Hilversum gehaald. Tja, wat het is… Hilversum is echt een dorp; ik ken ook iedereen. Althans, zo voelt het. Bij de Douglas, de bakker, zelfs het pompstation bij mij hier om de hoek; ja, je kent die mensen gewoon. Best wel lachwekkend eigenlijk, want eigenlijk heb ik mijn hele leven in een bepaalde straal rond dat tankstation gewoond. Vanaf mijn tiende kwam ik er al, om kauwgom te halen. Later ging ik er tanken. Grappig eigenlijk… Het voelt gewoon heel fijn om hier te wonen. Veilig. Ik zal je vertellen dat zelfs mijn zoontje naar de lagere school gaat waar ik vroeger op zat. Die heette toen nog de Vondelschool. Ik zeg niet dat ik hier altijd blijf, maar er moet echt een groot wonder gebeuren wil ik Hilversum verlaten.''
,,Echt wel! Ik herinner me nog heel goed dat ik als kind van een jaar of vijf, zes voor het eerst het Songfestival zag. Met ABBA. Ge-wel-dig vond ik dat. Voor mij stond toen al vast dat ik ooit met het Songfestival mee zou doen. In de brugklas - op het Comenius College - kwam ik constant naast Laura Vlasblom te zitten. Héél akelig vond ik dat. Wij vonden elkaar in het begin echt heel stom. Maar weet je wat ons bond? ABBA! Hele middagen hebben we op mijn kamer met mijn soundmixer alle nummers gezongen. Ik was natuurlijk Agnetha, Laura Annifrid. Toen hebben we bedacht om zelf een groepje op te richten. Mijn vader zat in een jazzcombo en nodigde ons uit om mee te gaan naar de Sonesta Koepelkerk in Amsterdam. De zus van Laura had zich intussen ook bij ons groepje gevoegd, en even later Marjon Keller. Samen zongen we nummers als Mr. Sandman. Heel oubollig… Wij vonden het geweldig om op te treden. Intussen zat ik al bij Kinderen voor Kinderen.''
,,Haha! Nee joh, dat heeft me bloed, zweet en tranen gekost. Ik had gereageerd op een advertentie in de krant. Ik kreeg al snel een brief dat ik niet was geselecteerd. En ze hadden me niet eens horen zingen! Ik was ontzettend verdrietig. 'Hier is het nummer, bel de producer maar', zei mijn moeder toen. Ik heb toen inderdaad, heel brutaal, Florie Anstadt gebeld. Ik kreeg haar aan de telefoon, een strenge mevrouw, en mijn hart bonkte in mijn keel. Waarschijnlijk had zij zoiets van: zo, die durft! Ze vroeg me nog wel of ik kon zingen. En weet wat ik antwoordde? Nou, mijn vader zegt van wel. Einde van het liedje was wel dat ik auditie mocht komen doen, maar ik was zo ongelooflijk zenuwachtig. Ik kreeg geen noot uit mijn keel. Uiteindelijk ben ik wel gekozen. Op school vonden ze het geweldig, maar ik heb er ook nooit mee lopen pochen.''
,,Ik heb een fantastische jeugd gehad. Ik kan me bijvoorbeeld ook herinneren dat er in de Expohal bijna wekelijks activiteiten waren. Geweldig vond ik dat. Ik vond het heel jammer toen die werd afgebroken. Je had daar ook altijd een grote kermis. Niet te vergelijken met die lullig kleine kermis die nu op de Groest is. Voor mijn gevoel was Hilversum vroeger wel gezelliger. Eigenlijk wordt het steeds lelijker. Om de paar maanden verandert er van alles in het verkeer. Dan rij ik ergens en dan realiseer ik me ineens: Jezus, nu mag je híér niet meer in… Het dorpse is er wel een beetje vanaf.''
,,Natuurlijk lekker buiten spelen. Wat dat betreft vind ik het heerlijk dat mijn zoontje dat ook kan, waar we nu wonen, hoewel ik merk dat ik er steeds meer moeite mee heb om hem los te laten. Je hoort zo veel nare dingen. Als kind was ik altijd buiten. Het rare is dat in mijn herinnering de winters altijd wit waren. Gigantisch hard vanaf de Bergweg sleeën… Mmm.. Ik ging ik heel vaak met mijn opa op de fiets naar Vliegveld Hilversum, en wandelen in het Corversbos en bij het Bos van Blauw, het Spanderswoud. Daar stond het huisje van Bruintje Beer, vertelde mijn opa. Nu vind ik het heerlijk om met mijn zoontje naar het bos te gaan. Beukennootjes en mooie bladeren zoeken. Hij vindt dat gelukkig ook fantastisch; het is een ontzettend knutselkind. Het is wel grappig dat ik nu al die mooie jeugdherinneringen van mijzelf aan hem doorgeef.'' |
Wat vind je zo fijn aan Hilversum?